Straatvrees zet mijn hele leven op z’n kop

Skinheads

In elkaar geslagen door skinheads; ik ben in de stad op stap met een aantal vrienden. We zijn op weg naar onze favoriete grand café. Op 5 minuten afstand van het grand café wordt er vanaf de overkant van de straat waar wij lopen, naar ons geroepen. Niemand van ons groepje reageerde.

 

De skinheads schreeuwen nu. Ik reageer met de opmerking wat er nou eigenlijk is. Dat had ik beter niet kunnen doen. Het gaat ineens allemaal heel snel. Ik ren ineens aan de overkant van de straat, ik ren voor mijn leven.

 

Mijn 4 vrienden zijn hem gesmeerd. Ik voel me verraden en verlaten. In de winkelruit zie ik dat er 2 skinheads achter mij aan zitten, waarop ik besluit in 1x te stoppen en me razendsnel om te draaien. Daardoor stomp ik hem en duw hem op de grond en ren daarna zo hard ik kan weg.

 

Helaas gaat zijn maat mij achterna en als ik éénmaal de hoek om kan, staan daar ineens meerdere skinheads mij op te wachten. Het blijft lastig om het vervolg te vertellen, maar het delen helpt mij bij het verwerken van mijn ontstane angsten.

 

Ik word bij mijn haren gepakt en vervolgens slaan ze mijn voorhoofd keer op keer op de motorkap van een auto. Gelukkig lukt het me om mijn rechterarm onder mijn voorhoofd te leggen, waardoor de klappen niet zo hard aankomen.

 

Totdat één van die gasten een steen in z’n hand blijkt te hebben. Hij beukt daarmee op mijn voorhoofd. Ik voel het bloed over mijn hoofd stromen. Ineens hoor ik hondengeblaf, ik schrik me wezenloos. Shit, ze gaan die toch niet op mij afsturen.

 

Het blijken politiehonden te zijn. De betreffende politiemannen ontzetten mij en de skinheads slaan op de vlucht. Uit de kerk aan de overkant van de straat komt een priester om mij op te vangen. De ambulance is onderweg. Eénmaal in de ambulance kom ik tot rust en begin onbedaarlijk te huilen.

 

In het ziekenhuis hechten ze mijn hoofdwond en als dat klaar is, inmiddels 3 uur in de ochtend, mag ik naar huis bellen. Mijn lieve vader komt me halen en als we zo in de auto zitten, blijven we stil. Een wonderbaarlijk ontspannende stilte. Ik hoef me niet te verantwoorden, mijn vader luistert als ik wat vertel. Ze zijn vooral geschrokken en blij dat ik weer thuis ben gekomen.

 

Mijn herstel gaat bedroevend traag, ik genees fysiek heel rap, maar mentaal voel ik me een wrak. Mijn zelfvertrouwen heeft een enorme deuk opgelopen. Mijn moeder helpt mij weer naar buiten te gaan, kleine stukjes wandelen en dan daarna weer iets verder proberen. Zo achteraf bezien ook nu weer zo balen dat niemand mij bewust heeft leren ademhalen.

 

Recherche

Na verloop van tijd wil de stads-recherche dat ik aangifte doe en mij een fotoconfrontatie laten ondergaan. Samen met mijn vader meld ik me bij de receptie van het politiehoofdkantoor in de stad. Ik ben bont en blauw geslagen en loop met een mank been. De receptie-medewerkster vraagt ongeïnteresseerd of de verwondingen zichtbaar zijn.

 

Maar echt op een toon van daar hebben we weer zo’n slachtoffer. Terwijl we naar de ruimte lopen waar de foto’s worden ingezien, komt er een rechercheur aanlopen, die zegt; Ja, die vechtpartijen in de stad, het worden er steeds meer. Waarom moeten jullie toch altijd vechten?

 

Ik kijk mijn vader aan. Na wat foto’s te hebben bekeken en niks gevonden te hebben, besluiten we zo snel mogelijk uit die beklemmende  sfeer te komen en niet verder te gaan met die foto’s. Ook in het doen van aangifte heb ik geen vertrouwen meer. Ik voel me intens verdrietig en machteloos.

 

Een jaar na de gebeurtenis ben ik zover om met mijn moeder helemaal naar de stad te gaan. Wat een hel, maar ik wil echt doorzetten. De maanden daarna blijven we dat doen en op zeker moment schrik ik me wederom wezenloos, ik zie 1 van de skinheads. Ik deel dat met mijn moeder en doen verder niets met de situatie. Mijn schrik is snel verdwenen en we zijn niet naar huis gegaan, maar in de stad gebleven. Wat een overwinning en nu zo’n 25 jaar verder heb ik deze, toendertijd lafaards, al lang vergeven.

 

Nelson Mandela hand

Nelson Mandela en vergeving

 OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Mijn naam is René Booms

Ik ben een gecertificeerd Kunstzinnig Dynamisch Coach en Trainer, ook hoogsensitief en begeleid jou graag, tijdens jouw verander-proces.

App naar (0031) 6 – 1064 1831

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: